Mi-Sa-E Wannabe - -

ไป orientation มาค่ะ

ด้วยความประมาท เพราะวันๆ เข้าออกมหาลัยเป็นประจำ สมองโปรแกรมเรียบร้อยว่า ตึกสาขาวิชาเราคือตึกนี้ๆ
และเดินเข้าไปอย่างมั่นใจ ก่อนเวลา สิบห้านาที

.

ไปถึง ประตูเปิดไม่ออก

.

อ๋อ สงสัยไปเข้าจากอีกทางนึง เลี่ยมอีก รู้ว่ามีหลายประตู

.

ปรากฎว่าดั้นด้นไปจนถึงชั้นสาม เพื่อจะพบว่า เจ้าหน้าที่ grad admin ไม่รู้ว่ามีปฐมนิเทศสาขาที่ฉันเรียน
ทุกคนรู้สึกวุ่นวายมาก ที่มีนักเรียนมายืนเอ๋ออยู่ ต่อโทรศัพท์หลายสาย จนได้คำตอบว่า เค้าจัดกันที่แล็บ
ซึ่งอยู่นอกบริเวณตึกเรียน อยู่แถว research park ห่างไปไกลประมาณสองไมล์ได้

.

ปัญหาคือ คุณเลขาภาควิชาที่เราต่อโทรศัพท์ด้วย บอกทางไม่ถูก เพราะตึกมันลึกลับเกินไป

บีทมีการบอกว่า ถ้ามันอยู่ในเขตยูนะ บีทพาไปได้หมดแหละ ซึ่งเป็นความเชื่อที่ผิดมหันต์

.

ผ่านไปครึ่งชม. ขับรถวนแทบจะทั่วมหาลัย -- กรี๊ดด เจอแล้วๆๆ ลึกลับมากจริงๆ ด้วย

คุณเลขาทำหน้าตาดีใจมาก ถามว่า นี่ใช่น้องคนที่โทรมาถามทางรึเปล่าคะ ดีใจจังมาถึงได้ด้วย
มันหายากจริงๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไง ว่าแล้วก็พาฉันเดินไปที่ห้องปฐมนิเทศซึ่งล็อกไปแล้วด้วย

.
เจ๊แกก็ไขกุญแจเข้าไป

พอประตูเปิด ทุกคนก็หันมามองเป็นตาเดียวกัน

.

เฮ้ย น่ากลัวอ่ะ -- ทุกคนดูแก่กว่า แต่งตัวภูมิฐาน (ในขณะที่ฉันใส่เสื้อกันหนาวไหมพรมทรงนักเรียนอนุบาลญี่ปุ่น) แล้วก็ทำหน้าตาเคร่งขรึมมากๆ ทรงภูมิกันสุดๆ ไปเลย

.

ฉันก็ขอโทษปะหลกๆ ว่าขอโทษค่ะหนูมาสาย

.
ขณะที่เจ๊เลขาช่วยแก้ตัวอย่างใจดีว่า พอดีเค้าหลงทางน่ะค่ะ -- แป่ว --

.

เมื่อฉันแน่ใจว่าทุกคนจำหน้าตูได้แล้วแน่ๆ กระบวนการสร้างความประทับใจต่อไปก็เริ่มขึ้น
ทันทีที่ลุงประธานหลักสูตรบอกว่า เอ้า ไหนแนะนำตัวหน่อยซิ คนอื่นเค้าคุยกันไปหมดแล้ว
ฉันก็เอ๋ออยู่พักใหญ่ ทำหน้าเหมือนฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง เพราะกำลังเหนื่อยชิบเป๋ง กับการลุ้นว่า
วันนี้กรูจะเข้าปฐมนิเทศทันมั้ยยย

.

พอตั้งหลักได้ ก็พูดออกมาอย่างรัวโดยไม่ได้คิดว่า

Hi, everybody. (เสือกก้มหัวแบบคนญี่ปุ่นด้วย)
I am -- (ชื่อ นามสกุล) from Thailand. (นิ่งไปหนึี่งวิว่าจะพูดไรต่อดี)

uhhh actually you can call my nickname, MEOW; (ตอนนี้ทุกคนเริ่มทำหน้าสงสัย ว่ามนุษย์เค้าใช้ชื่อนี้กันเหรอ)
(ฉันจึงต่อว่า) like a cat -- (แล้วก็เผลอทำท่าหูแมว)

และมีการอธิบายว่า It's easier to remember this name, rite?
เวรๆๆๆๆๆ

.

.

ไอ้คุณๆ ที่เก๊กอยู่ แบบว่า ชั้นโปรนะเว่ย ชั้นไฮโซนะเว่ย ชั้นฉลาดที่สุดนะเว่ย หลุดขำกิ๊กกันทั้งห้องเลยทีนี้

.

คุณลุงไดเร้กเตอร์คงเห็นว่าปล่อยอีนี่พูดต่อไป คงทำลายภาพพจน์ภาควิชาแน่ๆ หรืออาจจะกลัวความลับรั่วไหล
ว่าเกิดความผิดพลาดในการคัดเลือกผุ้สมัครเข้าเรียนต่อ เลยได้คนอย่างฉันมา ก็เลยช่วยกลบเกลื่อนบอกว่า

"นี่ผมก็รู้จักนักเรียนที่เมืองไทยคนนึงนะ ติดต่อกันตลอดเลย แต่เค้าไม่ได้เรียนที่กรุงเทพหรอกนะ"

.

อ่าฮะ วิญญาณอีสาวท้องถิ่นก็มีเปลวไฟลุกโชน

.

"เหรอคะๆๆ หนูก็ไม่ได้มาจากกรุงเทพนะ แล้วคนนั้นเค้าเรียนที่ไหนล่ะคะ"

.

ลุงก็อ้ำอึ้ง ไม่คิดว่ามันจะต่อความยาวสาวความยืด

.

"อ่าาา คิดว่าคงเรียนมหาลัยทางภาคเหนือน่ะ"

.

ไอ่เราก็รู้แล้วแหละว่า ตูคงเว่อร์เกินไป แต่ห้ามตัวเองไม่ทัน เลยต่อไปตามมารยาทว่า

.

"คงเป็นมช. แน่ๆ เลยค่ะ หนูก็จบมช. มหาลัยดีนะคะ"

.

คุณลุงก็ยิ้มให้แบบว่า โอ๋ๆ ใจเย็นๆ ลูก อะไรจะดีใจขนาดนั้น

.

"ไว้ลุงจะถามให้นะหนูนะ บางทีคิดว่าน่าจะเป็นที่เดียวกัน เพราะว่าชื่อคุ้นๆ น่าจะใช่นะ"

.

ฉันก็ขอบคุณคุณลุงไปเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่ว่า แล้วตูจะโฆษณามช. ไปทำหยังวะเนี่ย

-------------------------

.

ว่าแล้วก็เข้าสู่ภาวะปกติ จนกระทั่งคุณลุงพูดเสร็จ มีแลกเปลี่ยนกันนิดหน่อย แล้วก็ขอ course syllabus คืน

ชิบหายแร้วววว มัวแต่ฟัง ไม่ได้ดูเลยว่ามันมีวิชาอะไรให้ลงบ้าง จึงหันไปถามพี่เวียต (ซึ่งอาจจะไม่ใช่เวียตก็ได้
แต่ไม่รู้มันมาจากประเทศอะไร) ว่า ตกลงมันต้องลงวิชาอะไรบ้างเนี่ย

.

ปรากฎว่าพี่เวียตก็ตอบแบบไม่มั่นใจเท่าไหร่ หันไปถามตาฝรั่งอีกคนที่นั่งถัดไป ได้มาสองวิชา อีกวิชาต้องคิดเอง
เพราะเป็นวิชาเลือก

.

อาเจ๊เลี่ยมคนหนึ่ง (แบบว่า ชีเลี่ยมมาก คงจบป.โทจากที่นี่แหละ เลยรู้มาก) ชวนให้เอาอีเมลมาแลกกัน
ทุกคนก็ฉีกกระดาษของตัวเองออกมาคนละหนึ่งแผ่น แล้วเขียนอีเมลตัวเองลงไป จากนั้นก็เวียนให้ทุกคนในห้อง
เขียนของใครของมัน แต่ไอ่เหมียวผู้ไม่เคยเตรียมการอะไรทังนั้น ก็ไม่มีกระดาษค่ะ ไม่กล้าขอคนอื่นด้วย มีสมุดกะเค้าเล่มนึง เป็นสมุดบันทึกหน้าปกแมวดำนอนหาวน่าเกลียดมากๆ และหวงมากๆ ด้วย ไม่กล้าฉีกง่ะ จึงตัดสินใจเปิดสมุด แล้วก็เขียนอีเมล ส่งเวียนไปให้คนอื่นเขียนทั้งเล่มนั่นแหละ

.

เวียนไปซักพักก็มีคนชูสมุดหน้าปกแมวขึ้นมา ถามว่า อันนี้มันของใครเนี่ยะ

.

ทุกคนหันมามองฉัน --

.

ประมาณว่า สมุดแอ๊บแบ๊วอย่างนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากไอ่เหมียวผู้ท่าทางจะมีวุฒิภาวะไม่ถึง แต่สะเออะมาเรียนหนังสือ

.

และฉันก็ยกมือแต่โดยดี ของตูเอง

.

มีเสียงถามเซ็งแซ่ว่า ยูชื่อเหมียวใช่ไหม จำได้แล้วๆๆ

.

สรุปคือ เราเป็นคนเดียวที่ไม่มีใครต้องทวนชื่อ จำกันได้ขึ้นใจในเวลาอันสั้น

.

พอร่ำลากัน แยกย้ายกันออกจากห้อง ฉันก็เดินไร้วิญญาณออกมาหน้าประตู และพบว่า คนเดินแยกกันออกไปสองทาง

.

ซวยแล้วกรูๆๆ กลับไม่ถูก ไม่รู้จะตามกลุ่มไหนดี หันรีหันขวางแล้วก็ทำฟอร์มยืนอ่านตู้โชว์หนังสือ ราวกับว่าอ่านภาษาอังกฤษออกอย่างนั้นแหละ จนกระทั่งผู้คนหายไปทั้งซ้ายและขวา แล้วจึงออกเดิน เพื่อจะพบว่า --

ชั้นหลงทางในตึกอ้ะ -__-'

.

เดินวนไปซ้ายทีขวาที มันซับซ้อนมาก จำไม่ได้ว่าเดินมาจากทางไหน คนก็หายไปหมดแล้ว ตายๆๆ พอตั้งสติได้
ฉันก็แสนจะฟอร์ม ก็ทำเป็นมุ่งมั่นเดินราวกับเคยอยู่ที่นี่มาสิบปี แล้วก็เห็นคนเอเชียคนหนึ่งยืนอยู่ -- คนนั้นคือบีท --

โห ตอนนั้นดีใจมาก ชั้นออกมาถูกทางด้วย

.

คุยกับบีทแป๊บนึง ก็จะเดินออกไปขึ้นรถกลับบ้าน เดินไปได้สองก้าว บีทถามว่า "นั่นจะไปไหนน่ะ?"

เดินไปผิดทางค่ะ จะกลับเข้าตึกอีกด้านนึง 5555

.

นี่ล่ะนะ อารามตื่นเต้น ไม่เคยเจอคนทำหน้าดุๆ เครียดๆ ฟังเค้าคุยกันแบบว่า ภาษาสูงๆ เด็กซูชิอย่างเรา
ได้แต่ทำตาปริบๆ ฟังออก แต่คุยไม่เป็น

.

คุณลุงไดเร็กเตอร์บอกทิ้งท้ายไว้ว่า คุณมาเรียน สิ่งที่คุณต้องทำคือ สร้าง Identity ของตัวเองให้ได้

.

.

หนูสร้างแล้วค่ะ น้องเหมียว ปกแมวดำ เหอๆๆๆๆๆ