หน้าที่

posted on 09 Dec 2007 08:59 by natthani

 

ครั้งแรกในชีวิตที่ได้ไปทะเล ฉันมีผู้ร่วมทางอีกสามคน คือ แม่ น้องชาย และคุณลุง

 ตอนนั้นน้องแพรยังไม่เกิด 

ฉันตื่นเต้นมาก เพราะได้นั่งรถไกลๆ แวะซื้อขนมตามเพิงร้านขายของข้างถนน
คืนแรกเราไปแวะพักที่บังกะโลแห่งหนึ่งแถวหาดบางแสน เที่ยวสวนสนุกเล็กๆ แถวนั้น
แล้วขับรถไปพักโรงแรมแถวพัทยาต่ออีกสองคืน

มันแสนนานมาแล้วจริงๆ ฉันจำรายละเอียดได้ไม่มากนัก จำได้แค่รสเค็มๆ ขมๆ ของน้ำทะเล
ทุ่นกลมๆ สีขาวลอยน้ำที่หน้าหาดโรงแรม และลิฟท์แก้วที่ฉันและน้องชายกดขึ้นๆ ลงๆ เพื่อดูวิวทะเล

รวมทั้งคำพูดของคุณลุงที่พูดขึ้นมาในรถเก๋งสีน้ำตาลคันเหลี่ยมๆ ระหว่างทางขากลับ ว่า
เสียดายที่ฉันเกิดมาเร็วเกินไปหน่อย -- ไม่อย่างนั้นก็คงได้เป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณลุง 

----------------------------------------------------

 เมื่อมาอยู่ไกล ฉันโทรศัพท์กลับบ้านไม่บ่อยนัก แต่เกือบทุกครั้งที่โทรไปทักทายแม่
ก็จะมีโอกาสได้พูดคุยกับคุณลุงบ้าง

ฉันแอบเป็นห่วงคุณลุงอยู่เงียบๆ เพราะคุณลุงป่วยมาได้พักใหญ่ๆ แต่ทุกครั้ง
คุณลุงจะคอยอวดว่า ยังแข็งแรงขนาดยกกระสอบข้าวสารไหว

และยังคงมีความหวังอยู่เต็มเปี่ยมที่จะทำให้ชีวิตทุกคนที่คุณลุงรัก มั่นคงมากขึ้น
มีความสุขมากขึ้น

ปลายปีที่แล้ว ฉันกลับบ้าน พบว่าคุณลุงผอมลงกว่าเดิมมาก แต่ก็ยังคงร่าเริง
และตื่นแต่เช้า ใส่เสื้อสเว็ตเตอร์ที่ฉันเลือกซื้อไปฝาก  เดินออกกำลังกายหน้าบ้านทุกวัน

แต่ฉันรู้เสมอ ว่าเวลาที่ฉันจะโล่งใจเช่นนี้คงยืดเยื้อไปได้ไม่ยาวนาน

--------------------------------------------------

ครั้งล่าสุดที่ได้คุยโทรศัพท์กัน คุณลุงเพิ่งออกจากโรงพยาบาลอีกครั้ง
ไม่ได้ไปทำงานแล้ว และยังคงเดินออกกำลังกายอยู่ในบ้าน 

ฉันยังคงปลอบใจตัวเอง ว่าเราจะได้พบกันอีกปลายปีนี้

--------------------------------------------------

ไม่มีอะไรเป็นไปได้อย่างใจทุกครั้ง -- ฉันต้องเตรียมตัวเรียนหนังสือ ไม่สามารถกลับบ้าน
ในช่วงปลายปีนี้ได้

หลังจากทำใจได้ว่าจะไม่ได้เจอคนที่รักไปอีกปี ฉันก็ได้รับแจ้งข่าวว่าคุณลุงเข้าโรงพยาบาล

หลังจากนั้นเพียงสองวัน คุณลุงก็จากเราไป --

--------------------------------------------------

น้องแพรกลับมาเขียนบล็อกถึงคุณพ่อ

เมื่ออ่านแล้ว -- ฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะคิดย้อนกลับไปถึงสิ่งที่ตัวเองเคยผ่าน -- 

ฉันผ่านเวลาอย่างนี้มาหลายต่อหลายครั้ง
หวาดระแวงเสมอเมื่อคิดว่าชีวิตจะต้องพบเจอภาวะแบบนี้อีกสักกี่ครั้ง


และในวันนี้ สิ่งที่ได้เรียนรู้ก็คือ --


ชีวิตคนแสนสั้นนัก


เรา - ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ จึงต้องใช้ชีวิตแทนคนที่เรารักซึ่งต่างทยอยกันจากไป

ซ่อนรอยน้ำตา -- ก้าวเดินให้มั่นคง -- และรักษาโลกใบสวยเอาไว้

มันเป็น "หน้าที่" หนึ่ง ที่เราจะต้องมีความสุข ประสบความสำเร็จ และเป็นบุคคลที่สมบูรณ์พร้อมด้วยความดีงาม


เนื่องด้วยคงไม่มีสิ่งใด ที่ผู้ล่วงลับอันเป็นที่รัก จะคาดหวังจากเรามากมายไปกว่านั้น  --

--  คุณลุงเคยให้ถ้อยคำหนึ่่ง ก่อนที่่ฉันจะออกเดินทาง ว่า -- คนเรามีความรู้อย่างเดียวไม่พอ ต้องมีความดีด้วย --

 และคุณลุงอาจจะไม่รู้ ว่าฉันระลึกถึงคำพูดนี้บ่อยแค่ไหน

วันนี้ ฉันอาจจะไม่แกร่งพอ ที่จะทำอะไรเพื่อใครได้ แม้แต่แม่และน้องๆ  ซึ่งอาจเข้มแข็งกว่าฉันเสียอีก

แต่ฉันก็จะพยายามเรียนให้จบ และเป็นผู้มีความรู้ ที่สามารถกลับไปทำความดีให้แก่บ้านเมือง เหมือนที่ได้ยินจากคุณลุงทุกครั้งที่มีโอกาสได้โทรศัพท์ข้ามขอบฟ้าไปพูดคุยกัน --

-- ขอสัญญาด้วยชีวิต

เพื่อคุณพ่อคนที่สองของฉัน -- 

Comment

Comment:

Tweet

leaves called I grew sour, a real the dead came pretty suggested reaction to dine took magnificent

#11 By (66.232.107.135) on 2008-04-08 10:19

up across of my are all http://www.shopping.com having off We used http://www.styleathome.com had probably having in the woods http://www.homefurnish.com

#10 By (66.232.107.135) on 2008-04-08 10:19

for kids managed [URL=http://www.fordham.edu]usa go dog[/URL] I remember then eventually to ramble [URL=http://www.fordham.edu]usa go dog[/URL] pruning it is a The hollow along [URL=http://www.truveo.com]land dog microsoft ibm google[/URL]

#9 By (66.232.107.139) on 2008-04-08 10:19

to my parents Now, adventures. my misguided then did we just in a hollow done it. forts think pretty I never that day.

#8 By (66.232.107.136) on 2008-04-08 10:19

sad smile tongue

#7 By (58.8.38.17) on 2008-01-06 15:46

sad smile tongue

#6 By (58.8.38.17) on 2008-01-06 15:46

เยี่ยม

เราก็จะสัญญาเหมือนกัน ว่าจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากับที่เกิดมา จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

#5 By เมคนงาม (118.172.12.252) on 2007-12-15 14:10

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะพี่



เบนกลับบ้าน


แม่ผอมลง แต่มีความสุขมากขึ้น

แม่มีความรัก



ได้เจอพ่อ



ได้มองเผินๆ ดูท่าจะมีความสุขเหมือนกัน


พ่อเองก็มีความรัก และคงมีคนดูแล และต้องดูแลคนอื่น


อะไรที่ต้องห่วง ก็ไม่ต้องห่วงมากนัก


ในความเลวร้าย อาจจะมีสิ่งที่ดีๆอยู่บ้าง



หวังว่าความหวังของพี่จะเป็นจริงในเร็ววัน


นอกจากทำเพื่อตัวเอง คนที่เรารัก


ก็ยังมีบ้านเมืองที่ต้องคิดถึง


แม้พยายามจะไม่คิดถึงมันเท่าไหร่นัก


แค่ทำทุกวันให้เราพอใจ



พี่ก็ดูแลตัวเอง และคนที่รัก


รักษาสุขภาพนะ


ขอบคุณ ที่ยังเขียน

#4 By เบน on 2007-12-11 11:13

surprised smile คุณลุงเป็นคนดีจริง ๆ
โชคดีที่เกิดมาแล้วได้รู้จักกับคนดี ๆ ส่วนเรื่องการพลักพรากเป็นเรื่องธรรมดา เพราะเราต่างต้องเดินเข้าหาการพลัดพรากด้วยกันทั้งนั้น
เมื่อเจอกันก็ดีต่อกัน เมื่อจากกันระลึกถึงกัน เพียงเท่านั้นละมั้งที่พอทำได้
surprised smile

#3 By สวัสดี on 2007-12-10 11:43

เห็นด้วยค่ะคุณเหมียว

ชีวิตคนมันแสนสั้น...จริงๆ นะคะ ถึงแม้ว่าทุกวันนี้จะเข้าใจในสัจธรรมข้อนี้ดี ว่าทุกคนย่อมจะต้องมีเกิด แก่ เจ็บและตาย.....แต่ก็ยังอดกลัวและเป็นทุกข์ไม่ได้ว่าวันหนึ่งคนที่เรารักจะไม่อยู่อีกต่อไป angry smile


เป็นกำลังใจให้คุณเหมียวทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จในเร็ววันนะคะ

ป.ล.ไม่ค่อยได้เข้ามาหาเลยค่ะ ช่วงหลังๆ ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณเหมียวสบายดีนะคะ surprised smile

#2 By Hongfha on 2007-12-10 07:46

เป็น.. อยู่.. คือ..

big smile

#1 By แมวร่อน on 2007-12-09 21:45