คนธรรมดา

posted on 07 Jun 2009 17:18 by natthani in Myself

-- คนธรรมดา --
-- Ordinary Person --

The August Band

วันเวลาที่แสนสวยงามของเรา อาจจบเท่านั้น
เป็นเพียงเพราะเราใช้มันทำให้กันและกัน ต้องเสียใจ
เมื่อความเป็นจริงวันหวานเมื่อวานมันผ่านไป แต่เรายังหวัง
ให้รักที่เหลือเจือจางเป็นดั่งเดิมทุกอย่าง เราใฝ่ไปเกินฝัน


Our beautiful days may merely come to an end
Just because we spent them to hurt each other
Despite the fact that our sweet time passed by, we still hope
That the diluted love would remain --


จนเป็นความไม่เข้าใจ เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
ไม่เว้นแม้รัก ที่ผูกพันและเสียดาย จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก

 

We expected things beyond possible desire,
Have never been aware that anything can change when time goes by
Even the luckless love we deplore,
That finally turned us into strangers we have never known before --

 

บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป
บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ
ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่ กว่าใครครอบครอง

 

Perhaps we were just a fool -- Perhaps we were just feeling lonesome --
Perhaps we were just longing for a missing piece of ourselves --
Perhaps we were just an ordinary person
Who never understands the meaning of love,
That is even more profound and more important than only possession

 

เราเคยคิดว่าเราสองเราก็ต่าง เข้าใจในรัก
และพยายามทำเหมือนว่าเราเคยรู้จัก ความไว้ใจ
ก็เคยสัญญาว่าไม่ครอบครอเราแค่ ประคองกันไว้
แต่ความรักนั้นทำให้ทุกอย่างมันไม่ง่าย
โอ้ เราใฝ่ไปเกินฝัน

 

We thought that we did understand the essence of love
And pretended that we did know trust well enough
We did promise that there would be no possessing --
Just leaning onto each other was all we desired
-- But it is love that always make things too difficult to try --

 

จนเป็นความไม่เข้าใจ เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น
ไม่เว้นแม้รัก ที่ผูกพันและเสียดาย จนวันนึงมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก

 

We expected things beyond possible desire,
Have never been aware that anything can change when time goes by
Even the luckless love we deplore,
That finally turned us into strangers we have never known before --

 

บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา
บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป
บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ
ในความหมายรักลึกซึ้งและแสนยิ่งใหญ่ กว่าใครรู้

 

Perhaps we were just a fool -- Perhaps we were just feeling lonesome --
Perhaps we were just longing for a missing piece of ourselves --
Perhaps we were just an ordinary person
Who never understands the meaning of love,
That is even too profound and too important to be imagined by anyone

 

แล้วมันจะผ่านพ้นไป หรือเปล่า แล้วเราจะลืมได้เมื่อไร
แล้วใจที่พังยับเยินใครจะเอาไว้

 

Shall this moment be faded away? Shall it be eventually forgotten?
Who will keep our wrecked hearts?

 

รักคือที่มาของความสุข และรักก็เอามันคืนไป
ไม่รู้ใครบอกฉันสักทีว่าความรัก มันคืออะไร มันคืออะไร
ใครบอกฉัน

 

Love brought us the happiness and finally took it away
Could somebody tell me what exactly the love is?
What exactly the love is?
Please let me know --